قوه‌ی استدلال چیز جالبیه. یه جورایی پایه‌ی «فرقان»یه که به پرهیزگاران وعده داده شده. یکی از منطقی‌ترین روش‌های استدلالی توزین نسبی مزایا و معایب یک تصمیم یا اتفاقه. تا این‌جا خوبه، اما گاهی نمی‌دونی یک مولفه رو این طرف توی pros بذاری یا اون‌طرف توی cons. موهبت‌هایی که مصیبت به نظر می‌رسند و مصیبت‌هایی که موهبتند. این‌جاست که استدلال خالی آسی نداره. اگر پرهیزگار باشد به شما «فرقان» داده می‌شود.

پ‌ن. باشد که پرهیزگار شویم